konijn

Sport en zo

Thu, 12 Nov 2009 22:44:07 +0100

Eerst begrijp ik het niet. Hoe kan het nu ? Als ik na het avondmaal recht sta protesteren mijn kuiten, billen en rug. Heb ik dan zoveel gedaan ? Na een korte analyse vind ik het de moeite om eens naderbij te bekijken met dat “sport-item”.
Vijf tot zes uur aan één stuk door fardes naar boven brengen of naar beneden. Gehurkt documenten klasseren. De vloer ligt er vol mee. Keer op keer van vooraan het huis naar achteraan. Trapje op om bovenaan de bib te klasseren of op de knieën om dat onderste vakje te bereiken.
Hoewel ik uren geworsteld heb met die spullen, zal dat “worstelen” niet die bedoeling hebben. Zweefvliegen zal het ook niet zijn. Dat was bijna eerder het lot van enkele van die dossiers. Bergbeklimmen ? Tja was nodig om tot in de living te raken maar das ook overdreven. Snorkelen … zo zou ik het ook kunnen beschrijven maar das maar figuratief. Je kan moeilijk zeggen dat ik paard gereden heb op mijn stokpaardje. Voor kickboksen was de eigenaar van al die rommel te ver uit de buurt anders had ik meteen een demonstratie gegeven. Ik noem het dus maar wandelen – slenteren want snel ging het niet en het is nog niet af. Verschieten doe ik wel als ik het aantal kalo’s aflees … zou best kunnen kloppen. Met die wetenschap en een heel brede smile op mijn snoet, ga ik dik tevreden onder de wol.

Alarmfase rood

Tue, 10 Nov 2009 12:30:41 +0100

Haar blik is achterdochtig en vol vraagtekens. Ik hoor ze in alle kasten rommelen. Beschuldigend spreekt ze haar zus aan. Waar is de rest van de chocoladecake ? Weet ik veel, antwoorden de opgetrokken schouders. Mam ! Er is geen chocoladecake niet meer ! Ik brom maar wat tussen mijn tanden terwijl schuldgevoelens mijn maag toeknijpen. Moest ik die nu absoluut naar de vuilnisbak verwijzen ? Kon ik die niet laten liggen voor de kinderen ? Gedane zaken nemen geen keer. Ik laat de vraag zweven … ze lost zich wel vanzelf weer op.
Het avondmaal verraadt. Rauwe rode kool met amper wat vinaigrette, magere vis voor mam en voor de kinderen iets anders. Ze heeft het nu door. Ah nee hé mam ! Iedereen moet weer op dieet zeker ? Daarom was die cake weer weg.
Om 23 uur bak ik een cake. Maïzena om de bloem zoveel mogelijk te vervangen. Niet te veel suiker bij doen. Volgepropt met appelen.
Ik hoorde het deze morgen … ik eet liever chocoladecake. 15 minuten later beslissen mijn meiden om boodschappen met mij te doen deze avond. Tja IK ga geen voorraad chocolade aanvullen. Zo slim zijn ze zeker.

15 maanden later

Mon, 09 Nov 2009 14:58:21 +0100

Zou ik nu depri worden ? Ik viel gewoon van mijn weegschaal deze morgen. Een regelrechte aardbeving was er dus nodig om mij terug bij de les te brengen. Het ging een jaartje echt wel goed. Als gediplomeerde emo-eter was er eigenlijk niet zoveel nodig om me weer op het slechte pad te brengen. Geen nood ... leve de dieetsite en de moed om er weer tegenaan te gaan. Heel traag zijn er weer een paar kilookes te veel bij geslopen tot het de laatste maand in een regelrechte rush eindigde. ik blijf er redelijk gelaten bij : this is my destiny. Ben ik niet de erfgenaam van enkele generaties "morbide obesitas" ? Wetenschap die me al lang niet meer doet revolteren. Het is een gegeven waar je mee leert leven en ook probeert "naar te leven". Op tijd op de rem gaan staan voor je die tientonner niet meer tot stilstand kan brengen. Gewoon de draad weer oppakken in de wijsheid dat het je voor de zoveelste keer wel weer zal lukken om een redelijk goed resultaat te halen. Vol goede moed dus. Het is een eeuwig durende strijd maar een strijd waar ik zeker een paar veldslagen kan van winnen. Die eerste veldslag begint vandaag. Ik scherp mijn mes om groenten te snijden. Ik gooi de caloriebommen in de vuilnisbak. ik onthoud die wanhoopskreet en zet ze om in een strijdkreet. Lukken zal het zeker ... wedden ? :-))))

Naar het noorden

Thu, 14 Aug 2008 23:07:04 +0100

Geen betere oplossing voor voedingsproblemen dan bij de buren gaan eten. Met een overwinningsblik komt ons jongste deze middag vertellen dat ze "uitgenodigd" is bij een van de vriendinnen. Bbq dus echt iets om van te genieten voor mijn meid. Ook vanavond gaat ze "uit" eten bij die andere vriendin. Ha ! Frietjes. Ik begraaf zelf weer de strijdbijl want die is niet nodig :-))).
Morgen valiezen en zaterdag terugreis naar het Noorden met spijt enerzijds maar ook wel een beetje blij. Zondagmorgen haal ik gegarandeerd mevrouw weegschaal boven maar of ik vroeg ga opstaan ??? Raad eens

Oorlogspad

Thu, 14 Aug 2008 00:11:49 +0100

Ze zijn het moe. Het was al een tijdje aan het borrelen en gisten. Menig keer was al een ingehouden zucht te horen. Biologisch gekweekte tomaten gerijpt in de zon, prinsessenboontjes van de tak op de tafel, stevige smaakvolle sla, avocado’s perfect zacht en zonder bruine strepen door te koud vervoer, groene en zwarte olijven in een slaatje opgediend met vinaigrette met steeds weer een andere smaak … balsamic wit of zwart, mosterd met verschillende smaken, gemengd met zoete uien of basilicum of curry of … . Verschillende soorten brood komt er ook op tafel en dan spreek ik niet over de variatie aan kazen ! De meest verscheiden soorten fruit kan hen niet op andere gedachten brengen. Ze willen vlees ! 3 kippenbillen voor 6 personen gaat hen te ver. Mijn carnivoren willen hun volledige kippenbil. Dat staat in hun ogen geschreven als ze mij aankijken.
De bliksemschichten van gisteren zijn niets als ik ze vergelijk met deze in hun blik. Zelfs mijn schat laat me voorzichtig opmerken dat hij 6 billen had gekocht. Onmogelijk kan ik de schuld op de schouders laden van schoonzus want ik ben medeplichtig. We maken samen het eten klaar natuurlijk. Elk een deel en we experimenteren er op los. Geen enkele keer een “mislukte” maaltijd en we houden rekening met de smaak van de kinderen. Na 3 weken begin ik te vrezen voor een revolutie. Deze middag kwam er al een aanzet van ons oudste. “ik heb geen honger” en ze bleef netjes met een leeg bord voor de neus beleefd aan tafel zitten. Ik hou mijn hart vast voor morgen. Er zit meer dan genoeg vlees in de diepvriezer maar schoonzus vindt dat er te veel vlees wordt gegeten en dat is ongezond. Gelijk heeft ze maar of ik kan verhinderen dat er een atoombom ontploft als ze de gekochte portie weer verminderd tot 50 gram per 24 uur ??? Ik ken mijn pappenheimers genoeg om te weten dat ze op oorlogspad zijn.

Verstand komt met de jaren

Mon, 11 Aug 2008 00:49:20 +0100

10.700 hélaba goed hé ! De eerste 8.000 opnieuw tijdens een flinke wandeling. Deze keer richting brug over het riviertje. Het zou dateren uit de Romeinse tijd. Een bouwsel waar je vol bewondering blijft naar kijken. Vraag me niet hoe ze die perfecte boog zonder cement met plaatselijke stenen gerealiseerd hebben.
Blijkbaar word ik toch een stuk verstandiger. Goede sportschoenen maar deze keer met een strohoed op mijn hoofd, een weg die wel stijgt maar die ook platte stukken heeft en zonder al te veel stenen. Voldoende inspanning maar bevende benen, pijnlijke ademhaling of overslaande hartkloppingen en braakneigingen zijn er niet bij. Alleen het laatste stuk is wat bedenkelijk want de planten zijn over de weg gegroeid. Voor mij valt het mee. Ik wurm mij erdoor zonder te veel schrammen op mijn zo al geteisterde benen maar de hond bekijkt me toch bedenkelijk als ik de takken weg trek zodat zij met haar kleine gestalte kan volgen. Ze plakt zoals altijd net achter mij aan. Duidelijk heeft ze nog energie om, eens aangekomen bij die brug, toch nog een van de bont gekleurde vlinders na te jagen. De zon en de warmte kunnen mij niet deren. Al blijft het een sauna, de speelse wind koelt mijn huid regelmatig af. Hhhmmm heerlijk wandelen in short en bikinibovenste! Jammer dat brombeer er niet bij is. Ook vanavond is hij in geen velden of wegen te bekennen als we naar een gitaarconcert gaan luisteren in een mooi gerestaureerd kapelletje.
Ik voel me nu echt genezen en duim stilletjes voor mezelf dat het zo mag blijven.

Mag 't ietske meer zijn ?

Sun, 10 Aug 2008 00:12:32 +0100

Een maal per jaar proberen we het. Vroeger was het met Kerst bij schoonmoeder. Nu komen ze van alle kanten naar de Ardèche. De ene zorgt voor wijn, de andere voor kaas, eentje is om 5 uur opgestaan om verse taart en desserten te bakken, brood komt dan weer uit een andere regio van het land en dan is er natuurlijk de typische charcuterie uit een andere hoek. Zelfs 2 neven hebben samen een grote “brownie” gebakken. Puik werk van die jongens. De kroon op het feest wordt steevast door schoonbroer gerealiseerd. Geen idee waar ie dat talent haalt om voor zo een bende al die verschillende originele taarten en slaatjes in elkaar te steken. Deze keer zijn er spijtig genoeg maar 27 aanwezig. Jammer want ondertussen werken enkele nichten en neven en vakantie kiezen is niet altijd even evident als nieuwe werknemer.
Sinds mijn “wandeling” heb ik het wat kalmer aan gedaan en gewoon aandacht besteed aan wat ik eet. Vandaag werd het mijn “uitschuif-dag”. Gewoon onmogelijk om van al die calorierijke spullen af te blijven en eerlijk ? Ik doe absoluut geen moeite. Volop genieten van het gezelschap en tegelijk van al die lekkere dingen. Of we nog blijven avond eten ? Bij mij is er geen enkel gaatje meer vrij. Wij rijden ons 3 uurtjes terug over de slingerende weg in het pikkedonker nog nagenietend van de heerlijke tijd samen met veel gebabbel en gelach. Anderen hebben nog 6 uur rijden voor de boeg en een deel blijft er overnachten in de tent of gewoon onder de sterrenhemel. Volgend jaar opnieuw proberen 34 mensen samen te krijgen. 34 ? Wacht eens even 35 zeker en misschien meer. Oeps … dat was een geheim.
Ik heb nog een weekje voor ik madam weegschaal weerzie … . Morgen weer 10.000 stappen want ik heb wat extra Kalo’s die moeten verwerkt worden.

Dolmen

Thu, 07 Aug 2008 22:16:23 +0100

Ach die schoonzussen ! Tuurlijk waren er geen insecten te proeven. Die dag heb ik wel voor het eerst 10.000 stappen gedaan.
Of ik gisteren mee ga naar de Dolmen ? Ik herinner mij dat het geen gemakkelijke wandeling is. Na wat aandringen wil ik het wel doen. B is ook niet sportief zegt ze en heeft haar tijd nodig om tot daar te raken. We rusten wel voldoende onderweg. Om 6 uur sta ik naast mijn bed. Nog moe want de nachten blijven even warm. Een short en een katoenen topje, een grote fles bronwater uit de fontein en een paar korte kousen met sportschoenen. Onze hond gaat ook mee wandelen natuurlijk. Met haar 4 pootjes zal ze het wel halen zeker. 2.400 stappen tot boven en na 1.000 is het voor mij al meer dan genoeg geweest. Van stappen kan je moeilijk spreken. Noem het maar trappen. De weg is stijl naar boven en mijn hart slaat enorm snel. Ik krijg er braakneigingen van en heb het gevoel dat mijn longen veel te klein zijn om de gevraagde zuurstof te leveren. Ik moet het echt wel heel langzaam doen terwijl de anderen honderduit aan het tetteren zijn. Uiteindelijk wil ik alleen nog denken aan de volgende stap. Alleen deze stap nog en de volgende zie ik wel. De temperatuur stijgt maar hier en daar is het wegje overschaduwd. Lastig met die stenen over het hele parcours. Ze schuiven over elkaar en het is opletten waar je je voeten neerzet. Niet 1:30 doen we er over maar ruim 2:00. Boven is het wel de moeite waard. De Dolmen staat er nog en zal er waarschijnlijk nog een paar eeuwen blijven staan J. Of we het dorp gaan bewonderen van boven uit ? Ik vind het uitzicht daar schitterend maar was vergeten dat het weer een stukje dalen is langs de andere kant van de berg ! Tijd om terug te keren want straks is de temperatuur voor iedereen te hoog. Stijgen is lastig voor de ademhaling maar dalen. Mensenlief ! Mijn kuiten en billen krijgen de volle laag. Nu en dan moet ik gewoon stoppen want ik bibber op mijn benen en heb geen kracht meer om mijn gewicht langzaam te verzetten van het ene op het andere been. Dat is nodig om niet uit te schuiven. Op amper 1/3 van de afstand beginnen de braakneigingen weer en krijg ik stekende koppijn er bovenop. Even twijfel ik of ik me laat afhalen door een heli. Zelfs de hond loopt nu en dan te janken. Hoe krijg ik het in mijn kop om zoiets te doen ? Woede, boosheid, regelrechte colère en koppigheid brengen me uiteindelijk terug. Ik loop de bron steil voorbij rechtstreeks naar de badkamer waar ik een hete douche laat afkoelen tot ijskoud. Ik zie knalrood, drink nadien 2 liter water en neem een aspirine. Ik heb duidelijk een hitteslag opgelopen. Eerst de hond verzorgen die blaren heeft onder 2 kussentjes en dan doen we samen een super lange siësta. ’s Avonds zet ik de stappenteller af op 9.870. Ik heb nadien toch nog 3.000 stappen extra gedaan ! J
Vandaag ben ik super fier dat ik het gedaan en gehaald heb. De spierpijn valt heel goed mee en tot mijn groot jolijt zitten mijn korte broeken kleine maat wat losser. Of ik morgen terugga ? NO WAY maar die wandeling op die berg langs de andere kant spreekt me zeker aan. De auto zal me wel eerst naar boven brengen !
Ach zut ! jammer dat ik geen weegschaal heb.

Allemaal beestjes

Mon, 04 Aug 2008 22:39:39 +0100

Ik krijg het er soms van ! Die vliegen ! De bescherming van de fruitmand kan je amper openen om er een stuk fruit uit te halen. Aan tafel eet je met vork terwijl je ander hand constant de vliegen moet wegslaan. Chemische producten hebben geen enkel effect op die rotbeesten. Geen effect ? Wacht maar ! We halen er een ouderwetse vliegenvanger bij. Ken je dat vies bruin ding waarvan je moet oppassen dat het niet in je haren blijft plakken als je er langs loopt. Deze van eergisteren hebben we met een lang gezicht en voorzichtig om niet zelf te blijven kleven weggedaan. Geen plaats meer voor die gevleugelde ondingen. Ik vind het te weerzinwekkend om ze te tellen. Of buurvrouw een verse vanger heeft ? Ik zet de stoel onder de nagel in het 600 jaar oude gewelf. Ik ben nog niet eens met mijn 2 voeten weer op de grond of er hangen er al een 7-tal te zieltogen. Vliegen aller landen ik hàààt jullie. Gelukkig zijn er ook heel leuke beestjes. Libellen voorbeeld blauwe, groene, geel gestreepte die als helikopters tegen de wind in vliegen. Uren kan ik hun grillige dansen rond het lis bewonderen. Of wat dacht je van een hertenkever van 7 cm lang of de “flambé-vlinder” van bijna 10 cm die van bloem tot bloem nectar drinkt.
En dan de “cigalles” (de naam ontsnapt me in het NL) die hun vleugels als vioolsnaren bespelen. Wist je dat elk insect zijn eigen toonhoogte heeft ? Hun gezang overdag niet hetzelfde is als deze van de avond ? Of is het omdat ik de wassende maan bewonder dat ik hun muziek anders ervaar.
Had je die schichtige schaduw over de hete stenen bemerkt ? Je moet snel kunnen focussen om te zien dat een salamander verdwijnt in de koelte van een spleet. Vorige nacht bezorgde er één overigens een tumult van jewelste. Ik dacht dat de hemel naar beneden viel. Een ijzige schreeuw en ik sta zwijmelend naast mijn bed. Ons jongste in al haar staten. “Daar mam daar op het hoog plafond”. Ik steek het centraal licht aan om te kijken. In een flits verdwijnt er een achter de oude draagbalk. Een salamander in huis brengt geluk. Een beetje geluk kan ik voor het ogenblik zeker gebruiken. Mijn dochter sussend, bedank ik hem in gedachte voor zijn bezoek.
Morgen staat een grote wandeling op het programma met bezoek aan Micropolis. Die verzamelt alle insecten uit de hele wereld … allemaal beestjes … HEEL veel beestjes !

Er zou iemand geroosterde insecten verkopen daar of maken die schoonzussen mij weer wat wijs ?

!Tonton a faim!

Sun, 03 Aug 2008 16:52:29 +0100

Het koperorkest J is uitgebreid met een bombardon en zeker een trompet of 2. Hun repertoire is er op verbeterd en er zijn in het begin zelfs geen valse noten te horen. Na de stop bij de eerste fontein van de 5 heeft de Pastis meteen al wat remmen losgemaakt en dansend in de meest gekke witte kleren met de nodige oogbescherming vliegt de bloem gemengd met de confetti rijkelijk alle kanten uit. De groep feestvierders wordt ieder jaar toch talrijker. Hier en daar zie ik deze keer mensen van het dorp “hiernaast”. Hardnekkig blijft ieder het “la fête de la farine” noemen al werd de naam officieel tot “fête de confetti” omgedoopt. Reeds begin deze week waren de schappen met bloem in de supermarkt dagelijks uitverkocht. Ontstaan uit een heidense gewoonte om de goden te danken voor de goede oogst, hielt het feest zelfs stand in de oorlogsjaren. Vandaar die papiersnippers want bloem konden ze toen niet rondgooien. Halverwege begint de echte pret helemaal. We worden vergast op met water gevulde ballonnen. Daar kan geen bekertje water tegenop. Uiteindelijk zitten we helemaal onder een papje en eindigt de burgemeester onder luid applaus in de laatste fontein.
Amper een uurtje later zitten de deelnemers gewassen en proper aan de lange tafels op het plein. Deze week past mijn broek perfect terwijl ze vorige week lichtjes spande. “Tonton a faim” speelt ook hier weer muziek. Geen mens die zich stoort aan de uitschuivende noten. Gekke bende !

Gezonde kost

Wed, 30 Jul 2008 21:36:14 +0100

De zon is ongenadig niettegenstaande de wind die het gras doet wiegen. Misschien toch beter naar huis tot straks de grote warmte weg is. Het zwembad was verfrissend al bedraagt de temperatuur van het water 28°. Ik ben geen zonneklopper weet je nog ? We wandelen langs de hoge weg terug. Tegen het riviertje aan zijn de bramen over het “lage” wegje gegroeid en mijn voeten zien er al uit als een slachtveld. De kinderen lopen mee want een pannenkoekenvieruurtje spreekt hen wel aan. Iedere keer zie ik toch weer iets nieuws op die weg, al kan ik het aantal keer dat ik die ondertussen heb afgewandeld niet meer tellen. Van T, de vriend van mijn 2 dochters heb ik een handvol prinsessenboontjes gekregen. Zelf gekweekte die hij uit zijn eigen moestuin heeft gehaald. Een van zijn eerste oogsten. Neefje J ook een kind van “den buiten” vraagt of hij er eentje mag hebben. Tuurlijk mag dat en meteen volg ik zijn voorbeeld en knabbel er een op. Bwakes roepen de 4 anderen wat doen jullie nu ? Eenvoudige dingen vergeet ik soms aan mijn stadsmeiden aan te leren. Heerlijk hoor een vers boontje, onbespoten en gekweekt in een goed bemestte grond. Zelfs T kende het blijkbaar niet. Ik deel de boontjes een voor een uit aan wie er eentje wenst. Wacht zegt T en klimt als een eekhoorn een vijgenboom in. Van op de tak haalt hij er voor elk een mooi rijpe uit. Ben je zeker dat het een vrouwelijke boom is, vraag ik ongerust. Ik herinner me het enthousiasme waarmee ik hier 3 jaartjes geleden in zo’n ding beet. Boom van het verkeerde geslacht. Domme vraag om aan T te stellen natuurlijk. Wat verder verdwijnt T weer in een boom die ik nog niet had zien staan of is die in dat jaar zoveel hoger gegroeid dat ik hem nu pas opmerk. Kleine rijpe appeltjes worden door de anderen opgevangen. Hhhhmmm heerlijk. Mijn vieruurtje zit er op. In de beslotenheid van de kleine keuken stroomt de transpiratie van me af maar die pannenkoeken had ik beloofd hé.

Stappenteller

Tue, 29 Jul 2008 22:01:08 +0100

Stappenteller

Ik had het er al overgehad. Die stappenteller. Na mijn record van bijna 7.000 heb ik het toch wat rustiger aan gedaan. Even gas terugnemen en dan weer verder opbouwen. Het kost me moeite om ’s morgens dat ding aan de kant te laten liggen en toen ik het daar over had met de medebewoners hier, ontsproot een leuk plan. Gisteren gaven we hem aan een buur die me al had gevraagd met wat ik eigenlijk aan mijn broeksriem rondliep. De hele dag was hij het centrum van een regelrecht spionageverhaal. Regelmatig kwamen de kinderen rapporteren waar hij zich bevond. Weddenschappen hebben we afgesloten. Wie het dichtst bij zijn totaal aantal stappen kwam werd vandaag vrijgesteld van koken en afwassen. We zouden die winnaar uitgebreid bedienen. Het werd een nichtje. Wij hadden ons allemaal laten beïnvloeden door de schijn. Daarstraks bracht mijn vriendin hem terug net voor ze in de zetel zou gaan zitten voor de rest van de dag. Ze maakt geitenkaas en had haar drukste dag vandaag. Hallooooo 33.000 stappen op een dag. Pppffff. Hoedje af ! Niemand had zoveel geraden, zelfs zij niet. Met algemeenheid van stemmen is er geen “winnaar”. Stilletjes eigen ik me die titel toe. Een volledig pijnloze dag, een broek die toch losser zit, weegschaal of geen, en het gevoel dat ik terug kan keren tot normale activiteiten. Er moet toch niets meer zijn !

Weegbeurt

Mon, 28 Jul 2008 11:25:34 +0100

Daar, waar op dit tijdstip de grens tussen hemel en aarde verdween in een zwart gat, slaat een oranje licht op het dashboard aan. Het sonore alarm verontrust ook de meisjes. Onvoldoende druk in een band. Veel aan de kant rijden kan niet want het wegje vol putten en bedekt met grint is net iets meer dan een auto breed. “Rechts achter” roept mijn man terwijl hij de wagen bijna verlaat voor ik volledig tot stilstand gekomen ben. Het licht in de cabine kan dan wel schijnen op de rotswand langs de ene en de bomen langs de andere kant, bij gebrek aan maanlicht blijft de band in het diepe duister gehuld. Met het zwakke licht van een GSM waarvan geen enkel netwerk weet waar het zich bevindt, proberen we een idee te hebben van de ernst van het probleem. Inderdaad de wagen zweeft in het stuur, die band is waarschijnlijk nog niet helemaal plat maar het blijft bij gissen of we de volgende 3 km kunnen rijden tot aan de hoofdweg. Er bestaat geen alternatief. Hulp kunnen we niet inroepen want niemand heeft een idee hoe ver we van het eerste bewoonde huis zijn, noch in welke richting het dichtstbije is. Na enige aarzeling klinkt een gedecideerd “doorrijden, die alarmen waarschuwen al voor er iets erg ernstigs is en ’t is oranje”. Blij dat hij het initiatief neemt, stap ik weer achter het stuur tot op de “hoofdweg”. Daar duurt het een dikke 20 minuten voor we de eerst voorbijkomende auto kunnen aanhouden. Of die even wil bijlichten zodat we die band kunnen zien. De dame schakelt meteen in achteruit tot haar koplampen uitsluitsel kunnen brengen. Valt mee precies. Voorzichtig raken we tot aan het benzinestation 20 km verder waar we de druk weer op peil kunnen brengen om nadien veilig “thuis” te komen. De druk in de achterband was inderdaad in de gevaarzone aan het raken.
Deze morgen moet ik denken aan dat oranje licht, het ingenieuze systeem dat er aan verbonden zal zijn en het hele verhaal terwijl ik op het triestige weegschaaltje van onze tijdelijke woonst ga staan. Geen oranje licht, noch rood, noch alarm en ik kan zelfs zeggen dat de kilometerteller kompleet naast de kwestie becijfert. Ik WIST toch dat dat ding niet zou werken? Waarom ga ik er dan eigenlijk op staan? Snap jij het ???

Tijdssprong

Sun, 27 Jul 2008 02:13:22 +0100

Ik zet de stappenteller af op 6.953 stappen.
Een deel ervan ging opnieuw richting poëzie en literatuurfestival.
Langs de “Lergue” die reeds van daar af stilaan het riviertje is geworden dat de stad in het midden door snijdt, staat een Touareg tent. We waden op blote voeten door het water tot aan de juiste oever via het brede watervalletje gevormd door een partij perfect afgesleten rotsen. De koelte van het water geeft een frisse rilling. In en om de tent liggen kleurrijke rieten matten met een even kleurrijk publiek. Buiten de tent zijn netten gespannen om schaduw te brengen daar waar de zon hoogtij viert. Grootmoeder zit er gezellig naast provo of punker met de kleinkinderen te spelen, een jonge moeder geeft de borst. Hier en daar ligt een kussen met een donker verkleurde plank op die dienst doet als tafeltje. Traditioneel uitgedoste dames brengen discreet hete thee naar wie er met een wenk om vraagt. Een gezette dame neemt plaats met een Indisch snaarinstrument die door haar zachte beroering onmiddellijk een Oosterse sfeer oproept. Met intens warme stem vertelt ze een verhaal uit 1001 nacht. Geboeid leg ik me op de rug en verdwijn met de anderen naar het rijk van de Groot-Visier. Jong, oud, groot, klein ademt mee met de vertelling. Zelfs het zuchten van de wind in de bladeren van een boom en de zwaluwen daar in die staalblauwe lucht worden één met het verhaal. Als haar stem een half uur later wegsterft samen met Aziz, blijft het nog even stil, alsof de luisteraars opnieuw eerst naar de realiteit moeten terugreizen, voor een gemeend applaus de betovering volledig verbreekt.

Spiruline

Sat, 26 Jul 2008 14:07:25 +0100

De salade de vorige dag zag er zeer gevarieerd uit. IJsbergsla, tomaten, schijfjes ei zijn de basiselementen die ik heel goed ken maar dan zijn er olijven te vinden, taboulet, stukjes kaas met noten. De olijfolie waarmee de saus gemaakt is heeft een sterke notensmaak. Of zijn het de dennenappelpitjes die plots opduiken die het geheim prijs geven.
Een dampende tas koffie op het terras, zelfgemaakte bosbesconfituur of zal ik abrikozen nemen ? De nectar van de overrijpe pêches nog rap de avond ervoor klaar gemaakt en in de figo gezet is met niets te vergelijken.
Naast de ratatouille, de courgettes met kaas en de kleurrijke tomaten geel, zwart, rood, groen gemengd met zwarte olijven, liggen op het bord 3 sneetjes Frans brood. 6-granen, maïs- en notenbrood versiert met lokale varkenspaté, geitenkaas met een vleugje honing en spiruline. Spiruline ?? Van de koude soep kon ik nog ingrediënten terugvinden. Wortel, meloen en gepureerde tomaat met kruiden maar spiruline ?
Of ze mij man even mag lenen voor een wals ? De lange gespierde artiste is heel origineel gekleed en legt haar trekzak even aan de kant. Ja dat mag op voorwaarde dat ze een paar veiligheidsschoenen aantrekt om haar tenen te beschermen. De fluitspeler even lang en rank en met stalen lange spieren die onder zijn gebruinde huid sterk zijn afgelijnd, speelt het deuntje terwijl hij de jaloerse echtgenoot uithangt. Het ritme aangegeven op deksels en pannen, een balalaika drijven de snelheid op.
Ondertussen ben ik er aan uit : spiruline is een zeealg.
Ook vandaag speld ik mijn stappenteller op. Of ik de verhouding opname en verbruik van Kalo’s kan evenwichtig houden ? Op naar de 5.000 stappen !